Over die ongenadige opstoten van drang en ze stoppen

(Toen ik zelf aan het vechten was met het ontwennen, schreef ik dit.) De dagen gaan voorbij. Het lukt je aardig en steeds beter. Het lijkt wel vakantie, dobberend op een luchtbed....Deinen doet de zee nog steeds. Dobberen doet je luchtbed. Zwijmelen je gemoed. De zorgen zijn geweken. De zon warmt elke vezel van je lichaam. Het leven leek nog nooit zo eenvoudig en monter. Een ware vakantiesfeer heeft je ingepalmd. Geen spanning meer om elke uur die rookshot te voelen. Rust.

Maar dan. Plots. Plots, op het ritme van de triller, komt de witte dreiging van diep onder het water, met krachtige slagen van zijn staart opwaarts, de reusachtige kaken opengesperd. Dorstig naar bloed, vlees, beenderen; gretig, alles verscheurend; bloederig. Zo grijpt de verslaving je naar de keel. Zo dreigt die het zorgvuldige opgebouwde te vermorzelen en te vernietigen. Je ziet jezelf zieltogend en verscheurd zwalpen.
Paniek! Alle ledematen binnen het luchtbed! Het beest schiet langs je uit het water, hoog boven je uit en slaat dan neer op het water. Een grote golf komt van achter je aan gerold. Maar je weet dat het gevaar één van beiden is maar niet samen: ofwel de golf ofwel de veelvraat. De golf neemt je op en ontrolt zich onder je door. En dan is het weer rustig. Je hebt het overleefd. Het is surreëel stil. Angstig lig je op je luchtbed, zonder enige vaste ondergrond. De oever is ver weg, te ver. Er is geen houvast. Wanneer komt het beest weer? Wanneer hapt het door mijn been, arm of buik? Wat kan je dan doen om het te ontwijken? Trillend wacht je af. Het is levenloos stil om je heen. De stilte drukt. En dan plots verschijnt het weer geruisloos uit het water en komt langs je zij. Het koude oog staart je aan. Het oog is zo leeg dat je er niet aan kan zien of het leeft of dood is. Het zakt weer weg in het water even geruisloos als het gekomen is.
Wanneer komt het weer? En zullen we dan nog kunnen ontsnappen? Hoe kunnen we hier sterk genoeg zijn? Het gaat niet om sterk te zijn, maar wel om een beetje slim te zijn. Het beest is immers zo goed als blind. Het is enkel blinde razernij en primitieve roofdierinstincten. Het beest ontwijken is een spel. Een vederlicht spel. Een virtuoos spel.
Het is als de stierenvechter die speelt met het opgejaagde stierenjong. Een symfonie van bewegingskunst, zonder haat of dood. Het is niet meer dan de kunst van het ontwijken. De blinde razernij van de rookdrang wordt gewoon ontweken. En ontwijken is niet meer dan een sierlijke beweging om weg te kijken, aan iets anders te denken, iets anders te doen, het geen kans geven.
Het gaat er niet om het tot een tweestrijd te laten worden. Je moet sneller zijn.

(En nu, ruim een jaar later is de zee steeds kalm. Opstoten als die van hier boven zijn er al lang niet meer. Het gaat echt voorbij!)